It Has Always Been You: Chapter 18- Ivan's Secret

NOTE: Ang mga italicized words po eh yun po yung sinasabi nila sa ISIPAN nila. Dami po kasing konsensya na sumisingit dito sa chapter na’to eh. Baka po malito kayo. Hehe. Enjoy reading! J

Devon: Partner?! (gulat na gulat niyang sabi)

                Nakangiti lang ng pagkatamis-tamis itong si James.

Devon: Partner?! Kelan mo pa ako tinawag na partner? “Ohwemgee! Ano meaning ng partner? Partner in life? Sana ganun. Hay naku Devon, nangangarap ka na naman ng gising!”

James: Yeah, I’ll call you partner from now on. (smiled)

Devon: Ganun? What were you thinking at bigla mo ‘kong tinawag na partner?

James: Wala lang. I just thought that everybody is calling you differently. So I also thought of calling you other than your name. (smiled and sat on his seat)

Devon: Not everybody. Si Bret and Fretzie, they still call me Devon. “So nagseselos ka na tinatawag akong ‘babe’ ni Ivan, at ‘tots’ ni Sam?..”

James: Ah basta, from now on, partner na tawagan natin. Okay? “Please agree, my partner in life.”

Devon: Umo-o ka na Devon, besides gusto mo naman diba? Aminin mo, kinilig ka!

Devon: Okay, sige na nga! (smiled)

James: Yes! Thank you partner! (smiled)

Devon: Stop smiling like that! Lalo lang akong nai-in love eh!

James: Salamat naman at pumayag siya. HInding-hindi ako papatalo sa inyo Ivan at Sam. Haha.

                Naabutan sila ng kanilang mga kaibigan na nagngingitian.

Yen: Uy, ano nangyari sa inyong dalawa?

James: Nothing. (smiled)

Bret: Nothing? Care to explain that beautiful smile of yours? Haha.

James: Whatever dude. (smirk)

Bret: Don’t tell me whatever dude! I know there’s something fishy going on.

Fretzie: Hay naku, tama na nga ‘yan. Devs, nabasa mo text ni Ivan?

Devon: Huh? Oo nga pala, tumunog phone ko kanina. Wait lang.

                Tumunog ang phone ni Devon kanina pero hindi niya na natignan dahil dumating si James at npasarap ang kwentuhan nila. Nakalimutan niya ang phone niya nang dahil kay James. Binasa niya nag text ni Ivan.

Ivan: Babe, absent aq 2day. Nilagnat kac aq eh and sumakit ulo q. Sorry huh, walang maghahatid sau. L

Devon: Sabi niya mag-a-absent daw siya ngayon kasi may lagnat siya at sumakit daw ulo niya.

Yen: Gaano kaya kataas ang lagnat niya? Sana okay lang siya.

Devon: Teka, rereplayan ko lang.

                Nag-reply siya kay Ivan. Ang mga kaibigan naman niya ay umupo na sa kanilang designated seats. Ang hindi alam ni Devon, may nakamasid sa kanya.

James: Why are you so worried Devon. It’s only fever. Sige, I’ll forgive you for now Ivan, kasi may sakit ka.

TEXT CONVO

Devon: Babe? Ano temperature mo?..rest ka ng mabuti huh and don’t forg8 2 drink ur medicine. Don’t worry abwt me, nand2 naman cla eh.

Ivan: 38.7 lng naman babe. So sorry babe. I’ll make 8 up 2 u tomorrow.

Devon: Don’t say 38.7 lng naman, ang taas na nyan huh. Don’t mention 8. Im rily ok. Don’t worry.

Ivan: Haha, usual sa’kin ang fever na ganyan. Thnx babe. I love you! J

Devon: No prob babe. Love u 2. Cge rest ka na, u need a lot.

Ivan: Ok, thnx agen.

END OF TEXT CONVO

James: Partner! Ano sabi ni Ivan?

Fretzie: Partner?! Kelan mo pa tinawag si Devon na Partner?

James: Just now. (ngumiti ng nakakaloko)

Bret: Wow, may tawagan nap ala kayo ngayon. (smiled) “Siguro nagseselos to kasi may ‘babe’ at ‘tots’ si Devon, good move James! Haha”

Fretzie: Devs, care to explain? “So nag-isip ka talaga ng itatawag kay Devon. Kaw talaga James. Haha”

Devon: Ewan ko nga dyan Fretz. Bigla nalang akong tinawag na partner.

Yen: Yan na pala tawagan niyo ngayon?

James: Yeah, from now on, we call each other  ‘Partner’. (smiled)

Bret: Buti wala si Ivan, kung hindi..

Fretzie: Kung hindi, hindi ka magiging ganyan ka-confident na tawagin siyang ‘partner’.

Yen: Oo nga. Pasalamat ka at wala si Ivan. (smiled)

                Nagsimula na ang klase nila. Hindi na agad nag-text si Ivan sa kanya o kahit isa sa kanila. Na-miss niya kaagad ang sweetness ni Ivan, pero buti nalang at nadyan si James, siya ang pumupuno sa sweetness ni Ivan. Nagte-text din si Sam sa kanya. Pero kinabahan siya sa isang text ni Sam.

Sam: Tots, mag-uusap pa tayo huh. Were not done yet.

*********************************************

                Nagpunta si Ivan sa ospital. Kinausap niya ang family doctor nila, si Dr. Cheung. Isa ito sa pinakamatalik na kaibigan ng mga magulang niya.

Ivan: Doc, ano na kalagayan ko?

Doc: Ivan, lumalala na ang kondisyon mo, kelan mo pa sasabihin sa parents mo ang kalagayan mo? Kung kelan huli na ang lahat? You can’t do this to them. Thay have the right to know.

Ivan: I know Doc, sorry that dinamay kita dito sa kalokohan ko. But trust me on this one, sasabihin ko rin naman sa kanila on the right time.

Doc: And when do you think is the right time?

Ivan: Please Doc, ako na bahala magsabi sa kanila. They’re too busy, hindi ko gustong dumagdag sa mga iniisip nila.

Doc: You better tell them ASAP. Hindi basta-basta ang sakit mo Ivan. It’s life-threatening.

Ivan: I know Doc, and I’m really sorry for dragging you in this. Ayoko lang talagang may maka-alam na may sakit ako.

Doc: Well, what can I do? That’s your request. Just don’t forget that I’m ready to give you the treatment that you need.

Ivan: Doc, alam mo naman diba na I stopped taking treatments months ago?

Doc: Yeah, but it’s not yet too late. Makakahabol ka pa sa therapy mo.

Ivan: No Doc, I refuse. Thank you for your help.

Doc: Okay, don’t forget to tell your parents about your condition okay? Kung hindi, mapipilitan talaga akong sabihin sa kanila ang totoo. They love you so much Ivan, you’re the only son that they have.

Ivan: Kaya nga ayokong sabihin sa kanila Doc eh, kasi baka atakihin si Dad.

Doc: Don’t you think you’re being selfish, Ivan? Lalo lang siyang aatakihin kung malalaman niya na lang bigla na naka-confine ka na dito sa hospital. Mas lalo silang masasaktan kung makikita ka nila on the last year or month or weeks or days of your life. Sisisihin nila ang mga sarili nila dahil wala silang nagawa para tulungan ka. It’s been a year since na-diagnosed ka with that illness, and then you stopped taking treatments 3 months ago. Ngayon, sinusumpong ka na. (napakahabang sermon ng doctor sa kanya)

Ivan: I know Doc, okay, sasabihin ko na po sa kanila.

Doc: Sorry dahil nasermonan kita ng ganyan. Concerned lang talaga ako sa’yo and sa parents mo. You know, they’ve been my friends since our college years.

Ivan: Alam ko Doc, you treat each other siblings na nga eh. (smiled)

Doc: I salute you for being like that Ivan, nakakaya mo pa rin ngumiti despite the trials.

Ivan: Namana ko yata ‘to kay Dad. Haha. Sige na po Doc, may ibang pasyente pa’ng naghihintay sa inyo.

Doc: Okay, but I tell you Ivan, ako talaga ang magsasabi sa parents mo kung hindi mo pa sasabihin sa kanila. Take care, okay?

Ivan: Salamat Doc.

                Pagkalabas niya ng ospital, umuwi siya sa bahay at nag-iisip kung paano niya sasabihin sa mga magulang ang kalagayan niya. “Bahala na, ang importante, nasabi ko sa kanila ang totoo.” He dialled his Mom’s phone number at nag-ring iyon.

CALL CONVO

Mommy Eva: Hello? Son? Bakit napatawag ka? I miss you my baby.

Ivan: Hello Mom, I miss you too. May sasabihin po akong importanteng-importante po.

Mommy: Ano iyon anak? May problema?

Ivan: *huminga ng malalim* Mom, I have Leukemia.

Mommy: What?! Son, that’s not a funny joke, okay?

Ivan: Mom, you know me, sweet ako pero hindi ako joker. And I’m not kidding this time. Iyon po ang totoo.

Mommy: Kailan pa anak? (rinig ni Ivan ang pag-iyak ng mommy niya)

Ivan: I was diagnosed with Leukemia a year ago Mom.

Mommy: A year ago? Bakit ngayon mo lang sinabi sa’kin? (humahagulgol na ang mommy niya)

Ivan: I’m sorry for being selfish Mom. Ayoko lang malaman niyo that I’m sick, madi-disappoint lang kayo sa’kin. Stop crying, mas lalo po akong nagi-guilty.

Mommy: No, kahit kailan anak hindi kami madi-disappoint ng Daddy mo sayo. And how can I stop crying when I know that my son is sick. (humahagulgol pa rin)

Ivan: Mom, stay calm. Nandito pa naman po ako eh.

Mommy: Yes anak and you will stay for a long time. Okay?

Ivan: Okay Mom.

Mommy: Pagdating ng Daddy mo, I’ll tell him your condition okay? And uuwi kami dyan sa Pilipinas.

Ivan: Okay Mom, bye for now.

Mommy: Okay anak. Expect us there tomorrow or the next day.

Ivan: Sige po, I love you Mom.

Mommy: *napaiyak ulit, kahit kalian, he never fails to say ‘I love you’ sa kanila ng daddy nito whenever he calls* I love you so much my son.

                Pinutol na ni Ivan ang tawag. He felt relief dahil nasabi na rin niya ang totoo sa parents niya. Para siyang nabunutan ng tinik.

_________________________________________________________________________________

WM: Gems, so sorry kung napakatagal kong mag-update. Sooobrang busy sa school. Hope you understandL. Anyways, pasensya na kayo if hindi masyadong maganda. Ano kaya magiging reaksyon ng barkada kung malaman nila ang sakit ni Ivan? Malapit na po matapos tong ff ko. So sana i-follow niyo po bawat chapter.. Salamat Gems.. comments are highly appreciated.. J

It Has Always Been You: Chapter 17- Endearments

NOTE: Ang mga italicized words po eh yun po yung sinasabi nila sa ISIPAN nila. Dami po kasing konsensya na sumisingit dito sa chapter na’to eh. Baka po malito kayo. Hehe. Enjoy reading! J

__________________________________________________________________________________

Tricia: So Pat, anong plano mo ngayon?

Patrick: I’ll let Devon enjoy Ivan’s company. Let her savor the moment. (smiled)

Tricia: Kahit nasasaktan ang pinsan mo? Know what? Bakit hindi nalang ako ang mahalin niya?

Patrick: First, ganti ko na rin yan sa kanya. He’s the family’s favorite eh, and it irritates me. And at the first place, why did you tell them that we’re dating?

Tricia: Napaka-awkward naman kasi ng situation natin, baka sabihin nila sinusundan natin sila. So, I joined your game. Eh ikaw, ba’t ka naman sumakay?

Patrick: Well, I just thought you and I will be a good team. (smiled)

                Ngumiti lang din si Tricia sa kanya. Patrick kissed Tricia harshly, and to his surprise, she responded. After almost 2 minutes, bumitiw si Patrick.

Patrick: That was good. (smiled)

Tricia: Why did you kiss me?

Patrick: To establish a good working relationship?

Tricia: Okay, I’m in. (smiled)

Patrick: Bakit? May galit ka din ba kay Devon?

Tricia: Hindi naman, kasi hindi ko maintindihan kung anong nasa babaeng ‘yan at maraming nagmamahal sa kanya. First, si Ivan, second, all of her friends and that includes James, I like him kasi eh. Pero noon ‘yon. And now, yung bestfriend niyang si Sam, who love her since childhood.

Patrick: Well, try to be nice sometimes, so that you can earn friends. Haha.

Tricia: Look who’s talking? Ikaw nga dyan eh, wala kang friends sa school. And I’ll never be like her noh, hindi kami magka-level.

Patrick: Yeah I know. You’re much better than her.

                Pagkasabi niyon, hinalikan na naman niya si Tricia. A rough kiss that lasted for minutes.

____________________________________________________________________­­­­­­_________

WM: Sorry kung ang sasama ng characters nila dito ah, sorry sa mga fans nina Patrick and Tricia, wala na kasi akong ibang maisip para maging villain. Sorry talaga.. Anyways, back to the story..

                Pagkatapos nilang kumain ay nagyaya si Bret na maglaro ng arcade. Pero imbes na sa mall magpunta, dumiretso sila sa bahay ni James. Mag-isa lang kasi ito sa bahay dahil nasa Australia ang mga magulang nito para asikasuhin ang business nila doon. Ang mga kasambahay naman niya ay kasalukuyang nag-grocery kaya solong-solo nila ang bahay. Nagpaalam si Devon kay James kung pwede isama si Sam at labag man sa kalooban niya, wala naman siyang nagawa kundi umo-o. Hinding-hindi niya matatanggihan ang dalaga. Nag-billiard ang mga lalaki at sina Fretzie at Devon naman ay naghanda ng meryenda.

Bret: Hey Sam! You said you and Devon are bestfriends since childhood.

Sam: Yeah, why?

Bret: Nothing, just wonderin’ what she’s like. Hehe.

James: Yeah, was she always smiling and laughing like what she always does?

Sam: Yeah, she’s really bubbly and cheerful in nature, despite the tragedy that happened.

Ivan: Tragedy? What tragedy?

Sam: When her parents died.

James: What?! Her parents are already dead? (eyes widened) “Kahit sa’kin hindi yun nasabi ni Devon.”

Bret: Yeah, hindi namin alam yun ah!

Ivan: Really? She’s my girlfriend but I don’t know that.

Sam: Huwag na kasing ipagdiinan na gf mo siya.

James: Do you really have to say that detail? Tsk.

Sam: You didn’t know?  Hindi niya nasabi sa inyo? “Ano ba naman iyan?! Hindi niyo alam?”

Ivan: We just know that her Tita sends her to school. She took care of her because her parents are not around.

Bret: Yeah, but we didn’t know that they died.

James: How did they die?

Sam: It happened when we were still 10 years old. Her parents died because of a car accident. Nabangga ng dump track yung kotse nila na lulan ang parents niya. So her Tita adopted her and went here in Manila, kaya kami nagkahiwalay ni Tots.

Ivan: Pwede naming banggitin ang pangalan eh, bakit kelangan Tots? Buti nalang may tawagan din kami.

James: Devon’s the name dude. Not Tots.

Bret: How tragic naman pala. She’s so young when her parents died. Ivan! Di mo alam yun?

Ivan: Hindi nga. Same to you. I wonder if alam ni Fretzie.

James: Baka hindi rin.

                Naputol ang diskusyon nang pumasok sa kwarto ang mga dalaga.

Fretzie: Meryenda is ready! (smiled sabay lapag ng tray ng juice)

Devon: Oh, ba’t parang tulala kayo dyan? (sabay lapag ng tray ng cupcakes)

Ivan: Nothing babe. Let’s eat na.

                Kumuha na ng pagkain at inumin ang lahat. Nahalata ni Fretzie na sumusulyap-sulyap si Sam at James kay Devon. Siniko niya ang kaibigan pero busy yata ito sa pagkain. Pagkatapos nilang kumain, naglaro pa ng isang round ng billiards ang mga lalaki at napagpasyahang umuwi na din dahil gumagabi na. Nagpaalam sila sa isa’t-isa. Nagpati-una sina Ivan at Bret para ihanda ang kotse nila. Si James naman ay nakatayo lang sa may pintuan ng bahay niya. HIningi ni Sam ang cellphone number ni Devon.

Sam: Tots, pwede hingin phone number mo? Para naman textmate tayo! Haha.

Devon: Haha. Ikaw talaga Tots. Sige save mo. 09332567425.

Sam: Okay. Thank you Tots. (hinalikan si Devon sa cheeks)

                Hindi nila alam na may mga matang nakatigin sa kanila.

Ivan: Tsk. Why did you kiss her dude?

James: What the! How dare you kiss her in front of me!

                Matutulog na sana si Devon nang sunod-sunod na tumunog ang phone niya. 4 messages received.

Sam: Gud evening tots! Nakauwi ka na ba? 2log ka na ba? Miss you.. J

Ivan: Hi babe! Sleep tyt..and may u dream of me tonyt.. J

James: Devon, did you get home safely? Are you already asleep?

Fretzie: Devon! Haba ng hair mo. Napansin q kanina na tinitingnan ka nina James at Sam. Ano kayang meron sa 2 na yon? Sorry nlng sila, may Ivan ka na..hahaha

                Nalilito siya kung sino ang unang rereplayan. “I guess I’m gonna rate them according to their importance. Importance? Ang sama ko naman. O sige, kung sino nalang ang pinaka-love ko. Hehe”

                Namalayan nalang niya na una niyang nireplayan si James, sunod si Fretzie, tapos si Sam at panghuli si Ivan.

To James: I got home safely James, hinatid kasi ako ni Ivan. I’m in bed now. Gud nyt! J

To Fretzie: Wat r u talking abwt? Kaw talaga. Itulog mo nlng yan huh! Hehe.

To Sam: Hi tots! Yeah, I’m home na..kaw? nkauwi ka na? miss me? Eh kanina lang tayo nagkita ulit ah! Kaw talaga..hahaha

To Ivan: Hi babe. I’m gonna sleep na. Tired na ako eh. Sleep tyt too! J

                “Hala! Last si Ivan? What am I thinking?” Pumikit na siya nang biglang tumunog uli ang phone niya. 2 messages received.

James: Ok.. I’m feeling much better now. Tulog ka na. Maaga pa tayo bukas...gud nyt.

Sam: Yeah, I’m home too. Sleep ka na..may class pa tayo bukas. Gud nyt! J

                Hindi na siya nag-reply dahil napagod din siya sa araw na iyon. Si James naman, eh hindi makatulog. Iniisip niya kasi ang mga nangyari sa araw na iyon. “Ivan is calling her babe. Sam is calling her Tots. What am I gonna call her? Hmmm. Think James, think! Hindi ako papayag na wala kaming tawagan ni Devon. Hmmm. Ah! I know it!”

Kinabukasan, nauna sa classroom na si Devon. Papasok na si James ng classroom.

                “Yes! Nandito na siya. And I’m lucky Ivan is not yet around.”

James: Good morning Partner! (sabay akbay kay Devon)

Devon: Partner?! (sabay lingon kay James)

__________________________________________________________________________________

WM: Sorry sa delay Gems huh. Sobrang busy lang kasi sa school. Pagpasensyahan niyo po sana ang chapter kung hindi masyado maganda. Ano tingin niyo sa tawag ni James kay Devon? Okay lang ba?...haha..sorry, wala na akong ibang naisip. Comments are highly appreciated Gems. Hope you liked it. J

It Has Always Been You: Chapter 16- The Villains

NOTE: Ang mga italicized words po eh yun po yung sinasabi nila sa ISIPAN nila. Dami po kasing konsensya na sumisingit dito sa chapter na’to eh. Baka po malito kayo. Hehe. Enjoy reading! :)

__________________________________________________________________________________

Sam parked his car outside the restautant kung saan nila napagkasunduan kumain. Bumaba siya para pagbuksan si Devon. Lumabas si Devon sa kotse na bagsak ang katawan dahil hindi niya alam kung paano pa pakitunguhan ang Tots niya. Pinukaw ni Sam ang atensyon niya. “Dumating na nga ang oras na kinatatakutan ko. Pa’no na ‘to? Hindi ko naman pwedeng hiwalayan si Ivan para kay Tots. Ano na gagawin ko?”

Sam: Tots? Ano nangyari sa’yo?

Devon: Tots, I remembered our pact.

Sam: Sa loob na natin pag-usapan iyan okay?

                Pumasok sila sa restaurant at naupo.

Devon: Tots, I’m really sorry. Hindi ko sinasadya.

Sam: Ouch. You forgot about our pact?

Devon: No. I haven’t forgotten it.

Sam: So bakit naging boyfriend mo si Ivan?

Devon: Ganito kasi ‘yon. He’s been courting me since we were still 2^nd year. Bago ko pa lang siyang sinagot. 4 months pa nga kami diba? Tots, I have a confession to make. Please huwag mo’ng sasabihin sa iba.

Sam: What’s that about?

Devon: I love Ivan, but only as a friend. I don’t love him romantically. Napilitan lang akong sagutin siya kasi nag-confess siya sa’kin in front of the students in the university. I can’t refuse. Hindi ko naman siya pwedeng ipahiya sa harap ng napakaraming tao. He’s been so good to me. I’m just paying him back sa lahat ng kabutihan niya sa’kin. And I said to myself na I’ll try to love him back the way he loves me.

                Naguguluhan man sa sinabi ni Devon, Masaya pa rin siya dahil tumatak sa isip niya ang unang sinabi ni Devon na “I love Ivan, but only as a friend.”

Sam: Grabeh. Akala ko totoo na. Pero Tots, hindi mo pa rin na-keep yung promise mo.

Devon: I know, you understand me naman diba? Ayokong mapahiya siya sa lahat ng tao.

Sam: Bakit? Pa’no ba siya nag-confess sa’yo?

Devon: He, James and Bret are member of a band. Nag-perform sila sa university nung Intramurals. After their performance, pina-akyat niya ako ng stage and he confessed his love for me. I had no choice Tots.

Sam: I understand. Pero hindi ba mas sinasaktan mo siya sa ginagawa mo?

Devon: I know, I’m hurting him. Pero mas mabuti na siguro ang ganito, kesa naman napahiya siya sa harap ng mga students at instructors namin.

Sam: But, are you happy?

Devon: Somehow, yeah. I’m happy with him. (smiled) “Masaya na rin ako kasi kahit papano, nasa malapit lang ang taong talagang pinakamamahal ko, si James.”

Sam: Then how do you celebrate monthsaries?

Devon: Actually, we don’t celebrate monthsaries. Anniversary lang mahalaga sa’min eh.

Sam: Ang boring naman nun. Tots, can I ask you something? (serious look)

                Tumango lang si Devon.

Sam: Do you still love me? Am I still special to you?

                Hindi makasagot si Devon. Kasi sa isip niya, si James lang ang mahal niya. Oo, minahal niya si Sam noon. Siguro nga, naniniwala siya na “Distance makes the heart go wonder.”. Para sa kanya, Sam is merely a bestfriend.

Sam: Tots? Tell me I’m still special to you.

Devon: Tots, you’re still special to me, you’re my bestfriend, remember?

Sam: Bestfriend? How about our pact? Tell me it’s not yet too late for us. Ikaw na rin nagsabi na napilitan ka lang sa pagsagot mo kay Ivan. I still want to be your first boyfriend. For me, your relationship with Ivan is not counted, because you don’t really love him. Or don’t tell me, may iba ka’ng mahal? “Please Tots, sabihin mo’ng wala. Please.”

                Sasagot na sana si Devon nang tawagin siya ni Ivan. Dumating na pala ang mga ito. Agad naputol ang kanilang diskusyon at nagpasalamat na rin siya dahil hindi niya kayang sagutin si Sam. Agad tumabi si Ivan sa kanya at hinalikan siya sa pisngi.

Sam: Don’t kiss her, she doesn’t love you Ivan. Ako dapat ang boyfriend niya ngayon.

James: WTF! That’s the third time you kissed her!

Sam: So, um-order na tayo?

Fretzie: Wait, ano ba masarap dito Sam?

Sam: Yung Baby Back Ribs yung specialty nila. Good for two yung isa kasi malaki kasi ‘yon, and it’s really tasty. (smiled)

Fretzie: Okay, share nalang tayo Bret.

Bret: Okay. Yehey! Pwede ba kitang subuan? (smiled)

Fretzie: Tumigil ka huh, kung hindi, hindi na’ko makiki-share sa’yo.

Bret: Okay, behave na po.

James: Yen, share na rin tayo. “Alam ko naman kasi na sina Ivan and Devon ang magsha-share.”

Yen: O, sige. “I’m sure aayain ni Ivan si Devon to share with him. Haaay..”

Ivan: In that case, share na rin tayo Babe.

Devon: Okay. Ikaw Tots? Pano yan? Wala kang ka-share.

Sam: Okay lang Tots, iba nalang o-orderin ko. (smiled)

                Um-order na sila ng pagkain. Habang naghihintay sa orders nila, may nagsalita sa likuran nila.

Tricia: Hi guys! (smiled widely)

All: Hi.

Yen: Kanina ka pa?

Tricia: Actually, yeah. Mas nauna pa nga ako kina Devon eh. I didn’t said ‘Hi’ kasi parang seryoso sila sa pinag-uusapan ng bago niyong friend eh. (looked at Devon and smiled)

                Biglang kinabahan si Devon. “Waah! Narinig niya kaya ang pinag-usapan namin ni Sam? Naku Lord, sana hindi niya narinig.”

Ivan: Yeah, that reminds me, Tricia, meet Sam, Devon’s bestfriend. (pinagdiinan pa ang last word)

                Tumingin naman si Devon sa kanya at tiningnan siya ng masama. Si Sam naman ay napangiti lang. “Don’t be too proud Ivan, mas meron akong lugar sa puso ni Devon kesa sayo.”

Sam: Hi Tricia. Pleased to meet you. (smile and lend his hand)

Tricia: Hello, nice to meet you too. (hand shake)

Bret: Trish, sino pala kasama mo?

Tricia: Actually, I’m with Patrick.

Ivan: Really? Where is he?

Tricia: Pumunta lang ng rest room. Babalik na din iyon maya-maya.

Yen: Well, speaking of which, parating na siya. (smiled)

Patrick: Hey bro. Nandito din pala kayo? Akala ko kasi si Devon lang at ang friend niya ang nandito. Kaya hindi ko na sila inistorbo kanina.

Devon: Haay, kung sinu-swerte ka nga naman. Si Patrick pa nandito. Shut up nalang ako. Para wala siyang masabi sa’kin. Oh my God! Narinig ba niya pinag-usapan namin ni Sam? Naku! Patay talaga ako nito! Sa lahat ba naman ng tao eh sila pang dalawa nandito!”

Tricia: Pat, meet Sam, Devon’s Bestfriend. Sam, Patrick, Ivan’s cousin. (smiled)

                Tumango lang siya kay Sam, ngumiti lang din si Sam sa kanya.

Sam: Parang ang angas naman ng dating ng isang to, cousin ni Ivan? Narinig niya kaya nag pinag-usapan namin ni Devon?

James: Hey, by the way, are you two dating?

Tricia: Well, honestly, yeah, kinda. (smiled)

James: Buti naman kung ganon, para hindi kana susunod-sunod sa’kin.

Fretzie: Wow, we’re happy for you two. (smiled)

Patrick: Well, hindi pa naman sigurado na sasagutin niya ‘ko. (smiled sarcastically)

Yen: Ang yabang mo talaga! Why can’t you be more like Ivan?

Ivan: Kahit pa dude. Trish, sagutin mo na siya. Haha.

                Dumating na ang mga order nila. Nagpaalam na sina Tricia at Patrick sa kanila. Pero bago umalis ang dalawa, tinitigan nila si Devon at ngumiti. Natakot naman si Devon kaya umiwas siya ng tingin. Napansin naman ni James ang masasamang tingin na binigay ng dalawa kay Devon. Kaya inopen-up niya sa barkada ang nahalata niya.

James: Ivan, why is Patrick like that?

Ivan: Why? What did he do?

James: Ang sama ng tingin niya kay Devon. Hindi niyo napansin?

Yen: Really?

Fretzie and Bret: Talaga? Hindi ko napansin.

Devon: Kailangan ba talagang sabay? Ayee.. (nagkatawanan sila)

Sam: I noticed it too. Tots, may problema ba between you and Patrick?

Devon: Actually, hindi niya ako gusto for Ivan. Si Ann kasi ang gusto niya, and si Ann naman, si James ang gusto. Kaya ayon, parang galit siya sa’kin parati.

James: Yeah, and I don’t like her too.

                Napatingin naman si Devon sa kanya. “Talaga? Hindi mo siya gusto? Eh sino kaya ang babaeng gusto nitong lalaking to? Wala na akong maisip na iba eh, akala ko si Ann.” , nasabi ni Devon sa sarili. Si Sam naman ay kasalukuyang nakatitig kay Devon. “Could it be that you’re in love with James? Hindi pwede, dapat ako Tots..sana ako.”

Fretzie: Eh bakit ba nagingi-alam si Patrick, Ivan loves her, so why does he interfere?

Bret: Oo nga, and what’s his problem with Devon? She’s pretty, talented, smart. You couldn’t ask for more.

Ivan: I don’t know why he’s against her. Babe, huwag mo nalang siya pansinin okay? The important is, we love each other.

Devon: Yeah.

                Napatingin si Sam sa direction niya.

Sam: Don’t lie Tots, mas nasasaktan siya.

James: If only you’re with me, wala ka nang problema kay Patrick.

Devon: Kung hindi lang sana ako napasubo ng ganito, edi sana wala akong problema.

Yen: Haay, ang bait mo talaga Ivan. That’s why I love you. But if your happiness is with Devon, then I’ll pray that everything will turn out well for the both of you.

Bret: Ano nang kondisyon ng puso mo ngayon, James?

Fretzie: Sana naman okay lang sina Yen and James.

Ivan: Please stay with me Devon, even though I know you’re not happy being with me.

_________________________________________________________________________

WM: Oh ayan guys, sana nagustuhan niyo ang chap na ‘to. Sa tingin niyo? Narinig kaya nina Tricia at Patrick ang usapan nina Sam and Devon? Eh si Sam, may gagawin ba siya to win Devon over Ivan? Si James? Pano pa niya masusungkit si Devon kung may isang ‘Tots’ na dumating? Abangan… :)