It Has Always Been You: Chapter 26- The Confrontation

James: Partner?

                Napalingon si Devon dahil wala namang ibang tumatawag sa kanya ng ganun, si James lang. Kinusot niya ng bahagya ang mga mata at nagulat ng napagtanto na hindi siya namamalik-mata.

James: I’m real Partner. I’m here. (smiled)

                Napako si Devon sa inuupuan niya at tanging nakatulala sa lalaki.

James: As an opposed to your song earlier, I know I’m that guy you want to forget. Please forgive me sa nagawa ko sayo at sa mga kaibigan ko. (sabay lingon sa mga kaibigan)

           : I’m dedicating this song to you too. When I first heard this, ikaw agad ang naisip ko. Please don’t throw our love away and let’s start again. Please stay.

                Naghiyawan ang mga tao sa paligid. Nakatulala pa rin si Devon at hindi makapaniwala sa nakikita. Ang lalaking hinintay niya ng kay tagal ay nakaupo sa piano at hahandugan sya ng kanta. Nagsimula nang tumugtog si James.

It's her hair and her eyes today 
that just simply take me away, 
and the feeling that I'm falling further in love 
makes me shiver, but in a good way.

All the times I have sat and stared 
as she thoughtfully thumbs through her hair,
and she purses her lips, 
bats her eyes and she plays with me 
sitting there slack-jawed and nothing to say,

Tumingala sya at tinitigan si Devon. Para talaga sa babae ang kanta niyang ito.

Cause I love her with all that I am 
and my voice shakes along with my hands, 
cause she's all that I see, and she's all that I need,
and I'm out of my league once again. 

Pagkatapos ng Chorus ng kanta, napaiyak si Devon.
It's a masterful melody,
when she calls out my name to me.
As the world spins around her she laughs, rolls her eyes, 
and I feel like I'm falling but it's no surprise. 
cause I love her with all that I am, 
and my voice shakes along with my hands, 
cause it's frightening to be swimming in this strange sea 
but I'd rather be here than on land. 
Yes she's all that I see and she's all that I need 
and I'm out of my league once again.
It's her hair and her eyes today, 
that just simply take me away, 
and the feeling that I'm falling further in love 
makes me shiver but, in a good way.
All the times I have sat and stared 
as she thoughtfully thumbs through her hair,
and she purses her lips, bats her eyes and she plays
with me sitting there slack-jawed and nothing to say, 
cause I love her with all that I am, 
and my voice shakes along with my hands 
cause it's frightening to be swimming in this strange sea, 
but I'd rather be here than on land. 
Yes she's all that I see and she's all that I need 
and I'm out of my league once again.

                Natapos nang kumanta si James. Napukaw ang kanyang atensyon nang Makita na paparating ang binata sa kinauupuan niya. Napakaganda ng ngiti nito. Dahil doon, tumayo siya at tumakbo, walang lingon-likod.

James: Partner!! (sigaw niya ng tumakbo ang dalaga papalayo)

                Napatulala naman ang mga kaklase nila dahil sa mga nasaksihan. Sinundan ni James ang dalaga. Hinahanap niya ito at tinatawag. Narinig niya na may humahagulgol sa dakong parte ng hardin sa labas ng hotel. Pinuntahan niya ito sa pagbabasakali na si Devon ang umiiyak, at hindi nga siya nagkamali, si Devon nga. Nakaupo ito sa sementong nakapalibot sa fountain. Nilapitan niya ito.

James: Partner? (hinawakan ang balikat ng dalaga)

                Tila parang napaso si Devon na kinuha ang kamay nito at tumayo.

Devon: Partner?! All these years? Do you still have the guts to call me ‘partner’?! (pinahid ang mga luha niya)

James: I’m so sorry. I didn’t mean to—(pinutol ni Devon ang sasabihin niya)

Devon: Oh come on James! Hindi mo sinasadya? Hindi mo sinasadya yung pang-iiwan mo sa akin?! Sa aming lahat?

James: My dad called me and I wasn’t able to refuse. Please hear me out Devon. (pilit niyakap ang dalaga)

                “Pagbigyan mo na Tots!”, sabi ni Sam na nasa likod pala ni Devon.

                “Oo nga. Ang tagal mong hinintay yan diba?”, singit naman ni Fretzie.

                “Huwag na kasing magpakipot.”, sabay tawa ni Yen.

                “He owes you one right?”, singit rin ni Bret.

Devon: Pero—(pinutol rin ni James ang sasabihin niya)

James: Majority wins…Partner. (sabay ngiti)

                Mukhang wala na siyang magagawa dahil nakisali na rin ang mga kaibigan niya.

Fretzie: O siya, balik na kami sa loob. James, it’s nice to see you again. (smiled at him)

Bret: Dude! I missed you pero tsaka na muna tayo mag-usap, si devon muna unahin mo.

Sam: Tots! Dahan-dahan lang huh! James, ingat ka sa kamay niyan, hindi pa rin kasi nagbabago iyan eh. Haha.

Yen: Bye, sana maliwanagan ang inyong mga pusong ligaw! Haha.

                Tumango lang si James sa kanilang lahat. Napa-upo naman ulit si Devon at tumabi si James sa kanya.

James: Devon?

Devon: Start explaining. Or else, iiwan kita dito.

James: Okay, the day when we went to the hospital for Ivan, my dad called me. Pinapasunod niya ako sa Australia to handle our business. He said he’s old enough to retire. I agreed coz I don’t want to let him down. He booked me a flight in two days, hindi ko masabi sa inyo dahil I’m too weak to say goodbye, especially to you. Ayokong iwan ka, but I have to. Pero when I was about to go, I visited Ivan for one last time, pero tulog siya, hindi ko na siya ginising. Nakita ko si Sam sa labas, I talked to him and begged him to hand my letter to you. Pero sinabi ko sa kanya na dapat walang makaalam na may letter ako for you. And I asked him to update me whatever is happening. Please forgive me. (hinawakan ang kamay ni Devon)

                Tulala si Devon dahil sa nalaman. Napukaw siya nang hawakan ni James ang kamay niya. Iniiwas niya ito.

Devon: So all along, Sam knew all of this? Pero bakit hindi ka nagpaalam ng maayos? Matatanggap ko pa sana yun kesa naman mang-iwan ka ng basta-basta. (napaiyak na naman siya)

James: I told you, I was too weak to say goodbye.

Devon: But that’s not an excuse! Hindi ka tuloy naming nahatid sa airport. (pinahid ang mga luha)

                Natawa si James sa sinabi ni Devon. Nakitawa na rin si Devon dahil sa wakas ay naging malinaw na sa kanya ang lahat-lahat. After all, she waited for this moment to arrive.

James: So, am I forgiven? (nginitian ang dalaga)

Devon: What’s the magic word? (napangiti na rin siya)

James: Hmm.. I love you!

                Napatawa ng malakas si Devon, dahil dun, niyakap siya ni James ng sobrang higpit.

                “Haaay, ang tagal kong hinintay na sabihin mo sakin ang mga katagang yan! I love you too James Burgoyne!”, sa isip ni Devon.

                Niyakap niya rin si James pabalik.

James: Thank you Partner! Thank you, thank you, thank you!

Devon: Wait, hindi nako makahinga.

                Kumalas naman agad si James sa dalaga.

James: Sorry, na-carried away lang. (sabay kamot sa ulo)

Devon: Hindi mo lang alam na nahirapan talaga akong kalimutan ka, at ngayon, bigla ka nalan susulpot dito! (sabay hampas sa braso ni James)

James: Ouch! Tama nga si Sam, hindi ka pa rin nagbabago, you still hit like a man. (sabay himas sa braso)

Devon: Ah ganun! (sabay talikod at akmang aalis nang hilahin siya uli ni James at niyakap siya sa likuran)

James: I’m just kidding. You can hit me all you want but please don’t leave me. I love you Partner!

Devon: I love you too Partner! (smiled)

                Kumalas si James at iniharap si Devon.

James: Hindi mo lang alam kung gaano ako kasaya ngayon. I can’t believe you’re saying those words for me. (smiled)

Devon: Me too. I’m really happy now that you’re here.

                At magkahawak-kamay silang naglakad patungo sa kinaroroonan ng mga kaibigan nila.