It Has Always Been You: Chapter 23- Upcoming Reunion

Fretzie: Woah! That was… Oh my God! (eyes widened and jaw dropped)

Yen: Grabeh! Goodbye talaga?

Bret: Devs, I think I should say this to you.

Devon: What?

Bret: Me and my Bun Fretzie know that James love you. I’m sorry if tinago namin.

Fretzie: Yeah, sorry Devs, wala naman kasi kami sa posisyon to tell you na he loves you. He should say it to you himself. Akala ko masasabi niya sayo ng personal.

Yen: Ako rin Devs, alam ko rin na mahal ka niya. Tinago ko lang din for the same reason they have. I’m sorry.

Sam: So all along, alam niyo?

Fretzie: At alam ko rin Devs na mahal mo rin siya. Sorry hindi namin nagawan ng paraan.

Yen: Yeah, hindi kami nakatulong.

                Tahimik pa rin si Devon, hindi niya inakala na mahal din siya ni James. Ang akala niya, may ibang mahal ang kaibigan.

Sam: Tots?

Devon: Yeah? (napaluha)

Bret: We’re so sorry Devs.

Devon: It’s not your fault. Actually it’s mine. Dahil kung hindi lang ako naging manhid, siguro noon ko pa alam. I mean, 5 years had been wasted! Pero hindi ko rin naman sinasabi na pinagsisihan kong maging kami ni Ivan. (pinahid ang luha niya)

Sam: Don’t say that Tots. It’s not your fault.

Fretzie: Yeah, you just made Ivan happy.

Yen: Hayaan mo, I know you’ll get through this.

Bret: Oo nga, I know you’re strong enough to overcome all of this.

Devon: Salamat sa inyong lahat ha! Kaya mahal ko kayo eh!  Haha.

                At nagkatawanan nalang ang magkakaibigan. Dumating ang orders nila at bumalik sa opisina pagkatapos kumain.

******************************************

                “Haay, it’sbeen 3 years. I really miss them, especially her. Sana hindi mo pa ako kinakakalimutan. I love you Devon, and I always will. At gaya ng sabi ko sayo sa sulat ko, wala na akong ibang mamahalin pa kundi ikaw.”

FLASHBACK

3 years ago…

Habang naghihintay silang matapos ang usapan nina Ivan at Sam, nagpunta si James sa cafeteria para bumili ng maiinom. Tinatahak niya ang daan patungo doon nang tumunog ang phone niya. Tumatawag ang daddy niya. Sinagot niya ito.

PHONE CONVO

James: Dad? Napatawag ka?

Daddy John: Son, I need you here urgent. I already talked to your Dean and I told her that I need you here urgent and she understood. She said there’s nothing to worry about kasi you have great grades, kaya you will still have your diploma even without attending graduation. I’m sorry son, kailangan lang talaga.

James: What?! Dad! You can’t do this to me. 4 months from now graduation na. Tatapusin ko nalang muna ang studies ko.

Daddy John: I’m sorry son but I really need you here now. I booked you a flight the next day at 9am.

James: Dad! Please don’t do this. Ayokong umalis.

Daddy John: James huwag na matigas ang ulo. Kailangan kita dito. And this is the right time to take over me. I’m not getting any younger son.

James: But Dad- (pinutol ng ama niya ang sasabihin niya)

Daddy: No buts, you’ll be here tomorrow. And that’s final.

END OF PHONE CONVO

                Binaba na ng daddy niya ang phone. Mukhang wala na talaga siyang magagawa. Pinaka-ayaw ng daddy niya na sinusuway siya nito. Takot siyang biguin ang ama dahil mataas ang standards nito at may pinanghahawakan itong pangalan. Ayaw niyang magkaroon ng bad record dahil ayaw niyang mapahiya ang ama.

Kinabukasan…

Hindi niya magawang sabihin samga kaibigan ang pag-alis niya. Imbes na pumunta sa ospital gaya ng napagkasunduan nila, nanatili siya sa labas ng kwarto ni Ivan, nagtatago para hindi Makita ng mga kaibigan. Sinilip niya si Ivan at ang mga kaibigan. Wala ang mga magulang ng binata kaya sila muna ang nagbabantay. Palabas na siya ng ospital nang Makita siya ni Sam na kasalukuyang papunta sa kwarto ni Ivan.

Sam: James! (tawag niya sa binata)

James: Shit! Nakita nya ko. (sa isip niya)

Sam: San ka pupunta? Hindi ka ba papasok?

James: Sam, can I talk to you? Tara sa cafeteria.

                Nalito man, sumama na rin si Sam. Umupo sila sa pinakasulok ng cafeteria para walang masyadong makapansin sa kanila.

Sam: What is this about?

James: I’m gonna tell you something. (bumuntong hininga)

         : I’m gonna fly to Australia tomorrow at 9am.

Sam: Bakit biglaan? Nagpa-alam ka na ba sa kanila? What about the graduation?

James: My dad called yesterday, urgent daw. In regards sa graduation, my dad called the Dean and she understood. Makukuha ko pa rind aw ang diploma ko kahit hindi ako maka-attend ng graduation. At wala akong planong magpa-alam sa kanila ng personal. Hindi ko kaya.

Sam: Huh? Hindi mo ba naisip na baka magalit sila sayo?

James: That’s why I made this letter. Pakibigay naman oh. (sabay abot ng dalawang envelope)

Sam: Bakit dalawa?

James: The other one is for Devon. Pero sana huwag mong ibigay sa kanila ng personal. Iwan mo nalang sa table ni Ivan kung siya man ang nagbabantay. Huwag ka ring magpahalata na ikaw ang naglagay. Can you do that for me?

Sam: Okay. Pero are you sure about this?

James: I have no choice. Salamat pare ah. And please look after Devon for me.

Sam: Sure.

James: And one more thing.

Sam: Ano na naman?

James: Pwede mo ba akong i-update sa mga nangyayari sa inyo? Please Sam, tatanawin kong malaking utang na loob ito sayo.

Sam: O sige.

James: Salamat dude.

END OF FLASHBACK

Ms. Keira: Sir James? Do you hear me?

James: I’m sorry Keira. Just thinking something. (smiled)

Keira: It’s okay Sir. Can you sign these papers for me? These are the contracts allowing our company to invest in Mr. Kennedy’s hotel and restaurant.

James: Oh okay. (signed the papers)

Keira: Thank you Sir. (smiled and leaved the office)

                Tumunog ang Phone niya at nakita kung sino ang tumatawag. 

Nagliwanag ang mukha niya at agad itong sinagot.

PHONE CONVO

James: Hello. Any news?

Lalaki: You won’t believe this. They’re telling her to forget you and move on.

James: No way. Really? (napatayo sa kanyang swivel chair)

Lalaki: Yes! I’m sure.

James: How sure are you?

Lalaki: 100% sure.

James: Oh no. Bakit naman nila sinabihan ng ganun?

Lalaki: Eh anung gusto mo? Sinabi mo pala sa sulat mo na Goodbye! Sira ka talaga. Bakit mo naman sinabing Goodbye?

James: Kasi akala ko hindi na ako makakabalik dyan. But now, I’m sure babalik ako dyan sa tamang panahon.

Lalaki: Tamang-tama. Next next week na ang tamang panahong hinihintay mo.

James: Huh?

Lalaki: Nagpadala si Patrick sa amin ng invitation. Reunion daw ng klase ninyo, inimbitahan na rin nila ako kahit hindi ako kasali, si Tricia at Ann ang nag-organize.  Alam mo naman diba na peace na silang lahat diba?

James: Yeah, salamat sa mga update mo. Haha

Lalaki: Huwag kang tatawa-tawa dyan. Mind you, pinopormahan siya ni Patrick. Patrick and Tricia broke up last month, but they remained good friends. Sabi ni Patrick, siya daw talaga ang gusto niya. At kaya daw galit na galit siya sa kanya noon ay dahil naiingit siya kay Ivan, dahil ang pinsan niya ang boyfriend nito at hindi siya.

James: What the heck! Seriously?

Lalaki: Kelan pa ko nagsinungaling sayo about sa updates ko? I’m serious. And she said she will forget you the soonest the possible.

James: That can be true man. I’ll definitely attend the reunion, kahit pa wala akong invitation. Kelan nga pala?

Lalaki: November 5 daw, a day after Ivan’s death anniv. Well you really should, kung ayaw mong maagaw ng iba ang nag-iisang babaeng minahal mo na minahal ko rin. Haha.

James: Oo nga pala, karibal kita noon. I never thought you will help me about this.

Lalaki: If it’s for her happiness, I’ll definitely help.

James: Maybe uuwi ako ng mas maaga, dadalawin ko puntod ni Ivan.

Lalaki: Okay, be sure uuwi ka.

James: I will. Gotta go now. Thank you Sam.

END OF PHONE CONVO

***************************************