KOREA: Chapter 3- Fastfood Chain

Sam’s POV

            Ako si Sam. Matagal na ako dito sa Korea. Pinadala kasi ako ng kumpanya para maging manager nila dito. Sobrang dami ng trabaho, kaya wala na akong oras para sa sarili ko. I’m already 23 years old pero wala pa ring nagbago, mag-isa pa rin ako. I was the only child, hindi ko naman alam kung nasaan ang mga magulang ko, kung buhay pa ba sila o kung patay na. Lumaki kasi ako sa lolo at lola ko, wala naman silang sinasabi tungkol sa kanila. Kulang siguro ako sa pagmamahal, sa yakap ng isang ina, sa haplos ng isang ama. Yun siguro ang dahilan kung bakit malungkot ako, hindi ko kasi alam kung paano magmahal at mahalin.

            Maraming nagsasabing masungit ako, mainitin ang ulo.

            “Maghanap ka ng aspiring chef dito sa Korea, kailangan natin ng maraming participants sa event.”, utos ko sa secretary ko’ng Pinoy din.

            Kailangan kasi ng mga sasali sa contest at wala pang nagpapa-register sa amin. Mahirap talaga kapag nagtatrabaho ka sa isang event company. marami kang dapat intndihin.

            “Sir, malapit na po yung Cooking Contest. Apat pa lang po ang sumali, kulang pa tayo ng isa.”, sabi ng secretary ko.

            “Kailangan makakuha ka na ngayon din.”

            “Pero Sir, napuntahan na namin lahat ng restaurants dito sa Seoul.”

            “Bahala ka, problema mo na yun.”

            Pagkatapos nun ay umuwi na ako, dumaan muna ako sa isang fastfood chain. Habang nasa loob ako, may nakabangga akong isang babae. Natapunan ako ng tubig.

            “What the!”

            “I’m sorry Sir, I’m very very sorry.”

            Nasangga kasi ng panlinis niya yung baso ko.

            “Where’s your store manager?”

            “Sir, I’ll do everything, just don’t tell my manager. I’m so sorry.”

            “No! Where’s your manager?”

            Bigla siyang nagsalita ng mahina pero narinig ko pa rin.

            “Naku, panu na yan?”

            “Miss, pinay ka?

            “Opo Sir, sorry na po Sir.”

            “Sabi mo kanina gagawin mo lahat?”

            “Opo Sir, kailangan kop o tong trabahong to.”

            Kinuha ko ang wallet ko at binigyan siya ng calling card.

            “Tawagan mo ko bukas.”

            “Sir ano pong gagawin ko?”

            “Marunong ka bang magluto?

            “Hindi po masyado.”

            “Isasali kita sa Cooking Contest.”

            “Pero Sir..”

            Hindi na niya natapos ang sasabihin niya dahil tumalikod na ako at iniwan siya. Lumingon ulit ako.

            “Tawagan mo ko bukas ha.”

            Naglakad ako sa sidewalk papunta sa kotse ko. Napangiti ako. Ewan ko kung bakit.