Mahirap talaga kung yung taong mahal mo ay malayo sa piling mo. Araw-araw parati mo iniisip kung okay lang ba sila. Lagi ko na lang iniiip na magiging okay lang ang lahat. Butinalang may cellphone at internet, sa umaga, tinitingnan ko palagi ang phone kung may text ba sina James at Paul. Malaman ko lang na okay sila, masaya na ako. Marinig ko lang boses ni James, napapawi na ang lungkot ko. Makita ko lang text ni Paul, nawawala na lungkot ko. Konting tiis nalang. Tumawag si James, ala-una ng madaling araw dito at saktong alas-dose ng hatinggabi sa Pilipinas.
Devon: Oh, ba’t ka napatawag?
James: Devon, may kailangan kang malaman.
Kinabahan naman ako bigla sa tono ng pananalita nya. Biglang bumilis tibok ng puso ko.
Devon: Ano yun James?
James: Devon, kailangan mo kasing malaman na…
Napahawak ako ng mahigpit sa kumot ko ng mga oras na yun. Nagsalita siya ulit.
James: Kailangan mo kasi malaman na 4 years na tayo. I love you Devon.
Nawala yung kaba sa dibdib ko at nakahinga ako ng maluwag. Napalitan ng lungkot at saya. Lungkot kasi malayo kami sa isa’t-isa at saya dahil hanggang ngayon, hinihintay pa rin ako ni James. Nagsimula nang tumulo yung mga luha ko.
Devon: James pinakaba mo ko. Happy Anniversary din. I love you too James.
James: I’m still here for you Devon, maghihintay pa rin ako sayo, hindi ako magsasawang mahalin ka, basta tandaan mo lang, may James na naghihintay sayo.
Devon: Thank you James, I love you very much. Walang ni isang araw nahindi ko inisip na na magkikita ulit tayo.
No comments:
Post a Comment