KOREA: Chapter 7- Contest

Devon’s POV

            Sa araw na ito, mas nakilala ko pa si Sam. Kapag tinitignan ko sya, parang may problema siya, o sadyang ganun lang talaga ang pagkatao niya? Parang ang lungkot ng buhay niya. Ang ganda at ang laki ng bahay niya, pero siya lang mag-isa. sa paglipas ng mga araw, mas naging malapit kami. mas nakilala ko siya, kung anong nangyari sa mga magulang niya, ang trabaho niya, at wala nang iba. kapag tinatanong ko siya tungkol sa pag-ibig, tumatahimik lang siya. Parang may mapait siyang nakaraan na ayaw niyang pag-usapan. Pero kahit papano, ang supladong si Sam, ang lalaking palaging nakasimangot, nakikita ko nang ngumingiti. Nagbibiro na rin siya sa tuwing nagkakasama kami. Parang kilalang-kilala ko na siya kahit pitong araw pa lang kaming magkakilala, magaan na rin ang loob ko sa kanya.

Ilang araw na rin akong nagpa-practice magluto. nalibot na rin namin ang buong Seoul sa pagbili ng mga ingredients at mga recipe books.

Sam: Devon salamat ha.

Devon: Salamat saan?

Sam: Sa lahat lahat.

Devon: Wala yun Sam.

            Nakita ko muli siyang nakangiti. Mamayang hapon na ang cooking contest, kinakabahan ako. Alas tres ng hapon, sinundo ako ni Sam. Mas lalo siyang gumwapo dahil sa formal attire niya. Alas singko pa ang contest.

Sam: Eto na Devon.

Devon: Oo nga eh, kinakabahan na ako.

Sam: Goodluck mamaya ha.

Devon: Salamat Sam.

5:00pm

Cooking Contest

            Simula na ng contest, mukhang magagaling yung mga kalaban ko. Inalala ko yung recipe book, inalala ko yung practice, pangarap ko to diba? Ang maging isang sikat na chef, kaya gagalingan ko to, pagkakataon ko na to. Hinanap ko si Sam sa audience at nakita ko siyang nakangiti.

            Alas syete, tapos na ang contest, pero hindi ako nanalo. Kumain muna kami ng hapunan bago niya ako hinatid sa bahay.

Sam: Tapos na ang contest, makikita pa kaya kita?

Devon: Oo naman, puntahan mo lang ako sa resto, at promise ko, hindi na kita tatapunan ng tubig.

            Napangiti ko na naman siya.

Sam: Salamat Devon ha sa mga oras na nakasama kita.

            Tumingin siya sa mga mata ko at bigla niya akong niyakap.

Sam: Pinasaya mo ako Devon.

            Niyakap niya ako sa harap ng bahay, nabigla ako sa mga nangyari. Pero may narinig akong nagsalita.

            “Devon?”

            Agad akong bumitaw sa yakap ni Sam. Nakita ko ang nagsalita sa likod niya.

            “James?”

            Nagulat ako, tumakbo siya palayo. Hinabol ko siya pero hindi ko na siya maabutan.