It Has Always Been You: Chapter 26- The Confrontation

James: Partner?

                Napalingon si Devon dahil wala namang ibang tumatawag sa kanya ng ganun, si James lang. Kinusot niya ng bahagya ang mga mata at nagulat ng napagtanto na hindi siya namamalik-mata.

James: I’m real Partner. I’m here. (smiled)

                Napako si Devon sa inuupuan niya at tanging nakatulala sa lalaki.

James: As an opposed to your song earlier, I know I’m that guy you want to forget. Please forgive me sa nagawa ko sayo at sa mga kaibigan ko. (sabay lingon sa mga kaibigan)

           : I’m dedicating this song to you too. When I first heard this, ikaw agad ang naisip ko. Please don’t throw our love away and let’s start again. Please stay.

                Naghiyawan ang mga tao sa paligid. Nakatulala pa rin si Devon at hindi makapaniwala sa nakikita. Ang lalaking hinintay niya ng kay tagal ay nakaupo sa piano at hahandugan sya ng kanta. Nagsimula nang tumugtog si James.

It's her hair and her eyes today 
that just simply take me away, 
and the feeling that I'm falling further in love 
makes me shiver, but in a good way.

All the times I have sat and stared 
as she thoughtfully thumbs through her hair,
and she purses her lips, 
bats her eyes and she plays with me 
sitting there slack-jawed and nothing to say,

Tumingala sya at tinitigan si Devon. Para talaga sa babae ang kanta niyang ito.

Cause I love her with all that I am 
and my voice shakes along with my hands, 
cause she's all that I see, and she's all that I need,
and I'm out of my league once again. 

Pagkatapos ng Chorus ng kanta, napaiyak si Devon.
It's a masterful melody,
when she calls out my name to me.
As the world spins around her she laughs, rolls her eyes, 
and I feel like I'm falling but it's no surprise. 
cause I love her with all that I am, 
and my voice shakes along with my hands, 
cause it's frightening to be swimming in this strange sea 
but I'd rather be here than on land. 
Yes she's all that I see and she's all that I need 
and I'm out of my league once again.
It's her hair and her eyes today, 
that just simply take me away, 
and the feeling that I'm falling further in love 
makes me shiver but, in a good way.
All the times I have sat and stared 
as she thoughtfully thumbs through her hair,
and she purses her lips, bats her eyes and she plays
with me sitting there slack-jawed and nothing to say, 
cause I love her with all that I am, 
and my voice shakes along with my hands 
cause it's frightening to be swimming in this strange sea, 
but I'd rather be here than on land. 
Yes she's all that I see and she's all that I need 
and I'm out of my league once again.

                Natapos nang kumanta si James. Napukaw ang kanyang atensyon nang Makita na paparating ang binata sa kinauupuan niya. Napakaganda ng ngiti nito. Dahil doon, tumayo siya at tumakbo, walang lingon-likod.

James: Partner!! (sigaw niya ng tumakbo ang dalaga papalayo)

                Napatulala naman ang mga kaklase nila dahil sa mga nasaksihan. Sinundan ni James ang dalaga. Hinahanap niya ito at tinatawag. Narinig niya na may humahagulgol sa dakong parte ng hardin sa labas ng hotel. Pinuntahan niya ito sa pagbabasakali na si Devon ang umiiyak, at hindi nga siya nagkamali, si Devon nga. Nakaupo ito sa sementong nakapalibot sa fountain. Nilapitan niya ito.

James: Partner? (hinawakan ang balikat ng dalaga)

                Tila parang napaso si Devon na kinuha ang kamay nito at tumayo.

Devon: Partner?! All these years? Do you still have the guts to call me ‘partner’?! (pinahid ang mga luha niya)

James: I’m so sorry. I didn’t mean to—(pinutol ni Devon ang sasabihin niya)

Devon: Oh come on James! Hindi mo sinasadya? Hindi mo sinasadya yung pang-iiwan mo sa akin?! Sa aming lahat?

James: My dad called me and I wasn’t able to refuse. Please hear me out Devon. (pilit niyakap ang dalaga)

                “Pagbigyan mo na Tots!”, sabi ni Sam na nasa likod pala ni Devon.

                “Oo nga. Ang tagal mong hinintay yan diba?”, singit naman ni Fretzie.

                “Huwag na kasing magpakipot.”, sabay tawa ni Yen.

                “He owes you one right?”, singit rin ni Bret.

Devon: Pero—(pinutol rin ni James ang sasabihin niya)

James: Majority wins…Partner. (sabay ngiti)

                Mukhang wala na siyang magagawa dahil nakisali na rin ang mga kaibigan niya.

Fretzie: O siya, balik na kami sa loob. James, it’s nice to see you again. (smiled at him)

Bret: Dude! I missed you pero tsaka na muna tayo mag-usap, si devon muna unahin mo.

Sam: Tots! Dahan-dahan lang huh! James, ingat ka sa kamay niyan, hindi pa rin kasi nagbabago iyan eh. Haha.

Yen: Bye, sana maliwanagan ang inyong mga pusong ligaw! Haha.

                Tumango lang si James sa kanilang lahat. Napa-upo naman ulit si Devon at tumabi si James sa kanya.

James: Devon?

Devon: Start explaining. Or else, iiwan kita dito.

James: Okay, the day when we went to the hospital for Ivan, my dad called me. Pinapasunod niya ako sa Australia to handle our business. He said he’s old enough to retire. I agreed coz I don’t want to let him down. He booked me a flight in two days, hindi ko masabi sa inyo dahil I’m too weak to say goodbye, especially to you. Ayokong iwan ka, but I have to. Pero when I was about to go, I visited Ivan for one last time, pero tulog siya, hindi ko na siya ginising. Nakita ko si Sam sa labas, I talked to him and begged him to hand my letter to you. Pero sinabi ko sa kanya na dapat walang makaalam na may letter ako for you. And I asked him to update me whatever is happening. Please forgive me. (hinawakan ang kamay ni Devon)

                Tulala si Devon dahil sa nalaman. Napukaw siya nang hawakan ni James ang kamay niya. Iniiwas niya ito.

Devon: So all along, Sam knew all of this? Pero bakit hindi ka nagpaalam ng maayos? Matatanggap ko pa sana yun kesa naman mang-iwan ka ng basta-basta. (napaiyak na naman siya)

James: I told you, I was too weak to say goodbye.

Devon: But that’s not an excuse! Hindi ka tuloy naming nahatid sa airport. (pinahid ang mga luha)

                Natawa si James sa sinabi ni Devon. Nakitawa na rin si Devon dahil sa wakas ay naging malinaw na sa kanya ang lahat-lahat. After all, she waited for this moment to arrive.

James: So, am I forgiven? (nginitian ang dalaga)

Devon: What’s the magic word? (napangiti na rin siya)

James: Hmm.. I love you!

                Napatawa ng malakas si Devon, dahil dun, niyakap siya ni James ng sobrang higpit.

                “Haaay, ang tagal kong hinintay na sabihin mo sakin ang mga katagang yan! I love you too James Burgoyne!”, sa isip ni Devon.

                Niyakap niya rin si James pabalik.

James: Thank you Partner! Thank you, thank you, thank you!

Devon: Wait, hindi nako makahinga.

                Kumalas naman agad si James sa dalaga.

James: Sorry, na-carried away lang. (sabay kamot sa ulo)

Devon: Hindi mo lang alam na nahirapan talaga akong kalimutan ka, at ngayon, bigla ka nalan susulpot dito! (sabay hampas sa braso ni James)

James: Ouch! Tama nga si Sam, hindi ka pa rin nagbabago, you still hit like a man. (sabay himas sa braso)

Devon: Ah ganun! (sabay talikod at akmang aalis nang hilahin siya uli ni James at niyakap siya sa likuran)

James: I’m just kidding. You can hit me all you want but please don’t leave me. I love you Partner!

Devon: I love you too Partner! (smiled)

                Kumalas si James at iniharap si Devon.

James: Hindi mo lang alam kung gaano ako kasaya ngayon. I can’t believe you’re saying those words for me. (smiled)

Devon: Me too. I’m really happy now that you’re here.

                At magkahawak-kamay silang naglakad patungo sa kinaroroonan ng mga kaibigan nila.

It Has Always Been You: Chapter 25- The Reunion

Nakisabay na si Devon sa sasakyan ni Sam, nasa backseat siya at nasa harap naman si Yen. Si Fretzie naman ay nakasakay sa kotse nila ni Bret. She admits, napakaganda nilang tatlo nina Yen at Fretzie nang gabing ito. At napakagwapo naman nina Bret at Sam sa kani-kanilang suit. “If only you were here James, I’m sure ikaw ang kasama ko at ikaw lang ang pinakagwapo para sakin.”

Sam: We’re here!

                Ang reunion nila ay gaganapin sa Shangrila Hotel, napakadali nilang nagamit yon kasi isa ang mga magulang ni Tricia sa mga shareholders ng hotel. Tricia saw them and welcomed them.

Tricia: Guys! Buti nandito na kayo. (sabay beso sa kanila)

Yen: Hi Trish. Ganda natin ngayon ah. Haha.

Tricia: Well I’ll take that as a compliment. Kayo nga dyan eh. Maganda tayong tatlo noh. Ikaw Devs, ang ganda mo ngayon.

                                       

                                        Devon                     Yen

Devon: Di naman. (ngumiti)

Tricia: Eh asan si buntis?

Sam: Maya-maya lang darating na yun. Hintayin nalang namin sila bago pumasok.

Tricia: Okay, makikihintay na rin ako. Gusto ko makita yun eh, malaki na ba tiyan nya?

Yen: Yeah, malaking malaki na. Haha.

Devon: Hay naku, binibiro ka lang ni Yen, halata na pero hindi pa ganun kalaki.

Sam: Oo nga, malaman nun na pinagkaisahan nyo siya, naku, lagot kayo.

                Nagkatawanan sila nang mapansin ang kotse ni Bret na paparating na rin. Bumaba ang mag-asawa at namangha si Tricia.

Tricia: Fretzie! (sabay hug sa bagong dating)

          : Ikaw na siguro ang nakilala kong buntis na blooming na blooming pa rin. (sabay ngiti)

                                                                               

                                         Fretzie’s maternity dress

Fretzie: Ikaw talaga Trish, nambola ka pa.

Tricia: Hi Bret. (sabay beso)

Bret: Hi Trish. Nasan si Ann? Diba kayong dalawa nag-organize nito?

Tricia: Nasa loob na. Ini-entertain ang ilang batchmates natin.

Devon: Pumasok na kaya tayo at dun nalang tayo magkamustahan.

Yen: Oo nga naman. Baka abutin tayo ng umaga kaka-kwento dito eh.

                Nagkatawanan na naman sila sa tinuran ni Yen. Pinili nila ang table na nasa harap. May anim itong upuan.

Devon: Bakit pinili natin ang may 6 chairs? Lima lang naman tayo ah.

Sam: Hayaan mo na Tots, baka may dumating, dyan natin pa-upuin. “Para kay James ang upuang yan Tots.”

Fretzie: Hayaan mo na.

                Nagsimula na ang program. Palingun-lingon naman si Sam sa paligid.

Yen: Hon, is everything okay?

Sam: Yeah, everything’s fine.

Yen: Para kasing may hinahanap ka eh. “May nagagandahan kaya itong ibang babae?”

Sam: Wala, tinitingnan ko lang ilang batchmates mo. (pagsisinungaling niya pero ang totoo, hinahanap niya si James)

Yen: Okay. (na may bahid na lungkot sa tinig)

TEXT CONVO

Sam: Asan ka na dude? Nagsimula na ang program.

James: I’m on my way na. Malapit na ako. Don’t worry, pupunta ako.

Sam: Bilisan mo kasi may pumoporma kay Tots dito.

 James: Dahil sa sinabi mo, paliliparin ko kotse ko.

END OF TEXT CONVO

                Narating rin ni James ang venue. Nang papasok na sana siya, hiningan siya ng guard ng invitation letter, pero wala siya nun kaya naki-usap siya sa guard pero di talaga siya pinayagan.

James: Sir please. I belong to the same batch as they do, wala akong invitation kasi nasa Australia ako at umuwi ako para lang ditto.

Guard: Sorry po talaga Sir pero bilin po kasi ni Ms. Chua at ni Ms. Yap na hindi papasukin ang mga walang invitation.

James: Damn! (mahinang usal niya at palakad-lakad)

Tricia: James?! Is that you?

                                              James BLUE suit

James: Trish!

Tricia: Ikaw nga! (sabay hug sa binata and he hugged her back)

          : Na-miss kita ah. Ba’t nandito ka sa labas?

James: Well, he won’t allow me to get inside. (sabay turo sa guard)

Guard: Eh kasi po mam wala po siyang invitation.

Tricia: It’s okay Sir. He’s my friend.

Guard: Sorry po Sir. (binuksan nito ang pinto)

Tricia: Tara na. So, Devon knows you’re here? And speaking of, terno kayo ngayon huh! (smiled)

James: I made sure na terno kami. And nope, they don’t know and please don’t let them know.

Tricia: Why?!

James: I’ll just surprise them. Trish, can I ask you a favor?

Tricia: Okay, what is it?

**********************************

                Si Ann at Patrick ang nag-emcee.

Ann: Good evening Batchmates.

All: Good evening!

Patrick: Ngayon naman, may nag-request samin na kung pwede sana eh pakantahin natin ang noo’y palaging pambato natin sa kantahan. Naaalala niyo pa ba si Ms. Devon Milano? Ang palaging pambato sa sayawan at kantahan?

All: Yeah!

Devon: What?!

Fretzie: Pagbigyan mo na Devs. Special request oh!

Ann: Devon, pano ba yan, may nag-request eh. Halika ka na dito sa stage.

Devon: Ayoko! (mahina niyang sabi)

Sam: Tots, sige na, na-miss nila ang boses mo eh.

Patrick: Sige na Devon, umakyat ka na dito sa stage.

Bret: Go Devon!

Yen: Pagbigyan mo na kasi. Haha.

Devon: Hay naku! Sige na nga.

                Tumayo na siya at umakyat ng stage. Nagpalakpakan naman ang mga tao.

Devon: Ano ba gusto niyong kantahin ko?

Ann: Ikaw na bahala.

                Kumuha ng guitar sa sulok si Devon. Natuto siyang mag-guitar sa tulong ni Sam at Bret. Tinuruan ng dalawang lalaki ang tatlong babae pero siya lang ang nakatiis at natuto. Agad sumuko sina Yen at Fretzie dahil masakit daw sa daliri.

Patrick: Ladies and Gentlemen, Ms. Devon Milano.

                Nagpalakpakan na naman ang mga tao. Umupo siya sa isang swivel stool chair. She crossed her legs and positioned herself comfortably with the guitar.

Devon: Ang dyahe naman, naka-dress ako tapos nakahawak ng guitar.

“Okay lang yan, maganda ka pa rin naman tignan eh!”, sigaw ng isang lalaki.

Devon: Naks! Nambola pa toh oh. Sige, ide-dedicate ko tong kantang toh sa isang taong nawawala, oo nawawala siya, hindi siya nagpaalam ng maayos at hanggang ngayon, hindi ko pa rin makalimutan ang lalaking iyon.

“Ako nalang mahalin mo Devon! Hindi kita iiwan! Promise!”, sigaw na naman ng isa pang lalaki.

                “She’s mine! Back off!”, sabi ng isang lalaki sa isang sulok.

Devon: Haha. Sige Pag-iisipan ko yan. Well, back to the story, ngayon, I’m ready to forget that person dahil feel ko naman eh hindi na siya babalik, so I’ll just forget him.Kung nasan ka man, siguro mas mabuting dyan ka nalang. Haha.

James: What?! Kakalimutan na nya ako?

Tricia: Ikaw kasi eh, hindi ka nagpa-alam, saying goodbye in a letter isn’t enough.

James: Alam mo?

Tricia: Yeah, sinabi nila sakin. Friends na kaming lahat eh. Kung ako si Devon, ganun din ang magiging desisyon ko noh. Oh , ginawa ko na yung favor mo huh, napakanta na natin siya, what’s your next plan?

James: Siya naman ang isu-surprise ko.

                Natigil ang usapan nila nang pumailanlang na ang tugtog ng guitar. At nagsimula nang kumanta si Devon. A song she dedicated for him.

Woke up today thinking of you
Another night that I made my way through
So many dreams still left in my mind
But they can never come true
I press rewind and remember when
I close my eyes and I'm with you again
But in the end I can still feel the pain, every time I hear your name
[Chorus]
The sun won't shine since you went away
Seems like the rain's falling every day
There's just one heart, where there once was two
But that's the way it's gotta be,
'til I get over you

Hindi niya namalayan na unti-unti nang pumapatak ang mga luha niya. Nami-miss na kasi niya ng sobra-sobra ang lalaki pero dapat na niya itong kalimutan dahil ito mismo ay nagpaalam na sa kanya.
[Verse 2]
Walked through the park, in the evening air
I heard a voice and I thought you were there
I run away but I just can't escape
Memories of you everywhere
They say that time will dry the tears
But true love burns for a thousand years
Give my tomorrows for one yesterday
Just to know that I could have you here

[Chorus]
The sun won't shine since you went away
Seems like the rain's falling every day
There's just one heart, where there once was two
But that's the way it's gotta be,
'til I get over you

[Bridge]
When will this river of tears stop fallin'
Where can I run so I won't feel alone
Can't walk away when the pain keeps callin'
I've just gotta take it from here on my own
But it's so hard to let go 

“It’s time to surprise you Partner. Ako naman ngayon.”, sa isip ni James.

                Habang nagii-strum si Devon, tahimik siyang umakyat ng stage at pumwesto sa piano. Nasabihan na niya sina Ann at Tricia na gagamitin ang piano para sa surpresa niya kay Devon.

[Chorus]
The sun won't shine since you went away
Seems like the rain's falling every day
There's just one heart, where there once was two
But that's the way it's gotta be,
'til I get over you

Till I get over you..

Nagpalakpakan ang mga tao nang matapos ang kanta niya. Agad niya namang pinunasan ang mga luha niya. Buti nalang hindi nasira ang make-up niya, dahil pag nagkataon, para siyang hindi nakatapos sa paghihilamos. Tatayo na sana siya nang may marinig sa di kalayuan.

It Has Always Been You: Chapter 24- Being Ready

Devon: Tots! Fretz! Bret! Yen!

Sam: Ano yun Tots? Rollcall? Haha.

Fretzie: Oo nga naman. Bakit nga pala? (natatawa rin)

Devon: Wala lang, gusto ko lang banggitin mga pangalan niyo. Oo nga pala, 3^rd death anniversary na ni  Ivan bukas. Samahan niyo akong pumunta huh.

Bret: Sure.

Yen: Syempre pupunta kami noh.

Devon: Okay, thanks! (smiled)

*************************

                Dumating na si James sa Pilipinas pero wala pa siyang sinasabihan kahit na si Sam. Umuwi siya sa iniwan na bahay. Pagkapasok niya, malinis pa rin ang bahay dahil may kinuha siyang caretaker. Nagpahinga muna siya at dadalawin niya ang puntod ng kaibigan bukas ng umaga. Napagpasyahan muna niyang hindi lumabas ng bahay para na rin walang makakita sa kanya. Inutusan niya nalang ang caretaker na ipag-grocery siya. Kinabukasan, pinuntahan niya ang puntod ng kaibigan. Nagsuot siya ng shades para hindi masyadong mamukhaan. Nagdala rin siya ng bulaklak para ialay sa kaibigan.

November 4, 2013

Golden Haven Cemetery

9:00 am

James: Hey dude! What’s up? Sorry kung hindi ako nakapagpaalam sayo ng maayos. At buti naman na hindi mo ko minulto, haha, pero joke lang dude. Alam mo, miss na kita. Miss ko na yung pinagseselosan ko kayong dalawa ni Devon, nasanay na rin kasi ako eh. Sorry nga rin pala kung wala ako sa tabi niya nung mawala ka, hindi ko siya nadamayan. But believe me, hindi ko sinasadyang iwan siya. I still love her dude. And don’t worry, I promised myself na kung mawala ka, ako ang sasalo sa kanya. At asahan mong mamahalin ko siya, hindi lang sa kung gaano mo siya minahal, higit pa. Sige dude, una na ko. Give my regards to my future parents-in-law. (ngumiti at nilisan na ang sementeryo)

10am

                Nakarating ang magkakaibigan sa puntod ni Ivan.

Devon: Hi babe! Kumusta ka na dyan? Miss na kita!

Bret: Oo nga dude! Miss ka na namin.

Yen: Kumusta ka na dyan?  Sana Masaya ka. (smiled)

Fretzie: Tingnan niyo guys, may mga bulaklak dito oh, at mukhang bago lang umalis ang nagbigay.

Devon: Oo nga noh? Kanino kaya galing to?

Sam: Baka naman isa sa mga kaibigan niya. “Baka galing na si James dito.”

Bret: Oo nga, hindi lang naman tayo ang friends niya eh. (smiled)

Yen: Yeah, he’s so friendly, kahit sino kinakaibigan niya. Eh eto ngang si honeybunch eh, kinaibigan rin kahit alam niyang karibal niya noon kay Devon.

Sam: That was before honeybunch. And yes, he’s really friendly.

Devon: Wala ata akong alam na kaaway niya.

Fretzie: He’s too humble to fight anyone. Haha.

Devon: Sayang Babe, hindi ka makakapunta sa reunion bukas. Kumpleto sana tayo…ay, hindi pala, may isa pa palang nawawala. (biglang lumungkot ang ngiti)

Sam: Malay natin, pumunta si James, hindi natin alam.

Fretzie: Hay naku! Gusto ko siyang Makita pero sana huwag na. Para naman tuluyan na siyang makalimutan ni Devon noh.

Yen: Oh buntis, chill ka lang dyan. Baka nakasimangot ang baby mo pag labas niyan. Sige ka! Haha

Bret: Wala namang ganyanan Yen.

Yen: Sorry. (ngumiti)

Fretzie: O sige, from now on, hindi na ako sisimangot. (smiled sweetly)

Sam: Ganyan dapat! Ivan, sayang hindi mo makikita inaanak mo.

Bret: Don’t worry dude, dadalhin namin siya dito.

Devon: Babe! Sayang talaga. Ikaw sana ang isa sa mga pinakagwapo sa reunion bukas. Hindi na kumpleto ang Archangels.

Bret: Oo nga dude. Ako nalang ang natira. Ang hilig niyong mang-iwan noh?

Yen: Oo nga, sikat na sikat pa naman sana kayo, I’m sure maraming gustong Makita kayong muli na mag-perform.

Fretzie: Oo nga, kayo kaya yung pinakasikat na boy band ng institute.

Devon: Hayaan niyo na, huwag si Ivan ang pagalitan niyo, yung isa kasi hindi man lang nagpaalam ng maayos. (ngumiti)

Bret: Oo nga, babatukan ko talaga yun pag nakita ko ulit.

Yen: Devs, Fretz, may susuotin na ba kayo sa reunion bukas? Semi-formal yon diba?

Fretzie: Wala pa akong napipili eh, puro luma na kasi yung mga dress ko. Tsaka baka hindi na sakto sakin kasi ang laki na ng tiyan ko.

Devon: Ako rin wala pa, alam niyo naman na hindi ako sanay na mag-dress diba?

Yen: Bumili nalang kaya tayo mamaya?

Fretzie: Good idea. (ngumiti ng pagkatamis-tamis)

Devon: Sige, kayo bahala.

Fretzie: Bun, Sam, dapat andun kayo para dalhin ang mga pinamili naming huh? (ngumiti sa asawa)

Bret: May magagawa pa ba kami?

Sam: Oo nga, hindi yun favor, utos yun. Haha. Sige na nga, pagbigyan ang buntis.

                Nagkatawanan ang lahat at napagpasyahan na umalis na pagkatapos ng isang oras. Nagpunta agad sila ng mall para bumili ng susuotin para sa reunion. Pumasok sila sa isang boutique at dun namili ng mga dress na magugustuhan. Sinukat nila ang mga napili.

Yen: Hon, maganda ba? (sabay pakita kay Sam)

Sam: Yeah, bagay na bagay sayo. (sabay ngiti)

Fretzie: Bagay buh to sakin Bun?

Bret: Kahit ano babagay sayo kasi napakaganda mo. (sabay hug ni Bret sa asawa)

Devon: Hay naku, maglambingan buh? Haha.

Yen: Ikaw Devs, parang wala ka atang sinukat?

Devon: Eh wala kasi akong Makita eh.

Fretzie: Kami na nga lang pumili sayo, tara Yen, hubarin na natin toh at tayo nang pumili para sa isa dyan.

Yen: Oo nga, maupo ka lang dyan at kami na bahala pumili.

                Pagkatapos hubarin ang mga dress, nagmadali nang pumili ang dalawa ng dress para sa kaibigan. Naghanap sila ng blue dress dahil favorite color ito ng kaibigan. Nag-uusap ang tatlong naiwan at nagulat dahil may tatlong dress na dala ang dalawa.

Sam: Dami naman niyan. Bakit tatlo?

Yen: Para marami pagpilian Hon.

Fretzie: Oh Devs, pili ka, alin ditto?

Devon: Hala, nagdala pa talaga kayo ng tatlo. Pero para sakin, ito nalang. (sabay kuha ng isang dress)

Fretzie: Snap! Sabi ko na nga buh eh, yan yung pipiliin mo.

Yen: Oo nga, yan din ang choice ko. Sukat mo na.

                Tinulak na nila si Devon para isukat ang damit. Nang lumabas ito, napangiti silang lahat dahil bagay na bagay kay Devon ang damit.

Sam: Wow! Tots! Bagay sayo yan.

Yen: Oo nga Devs, bagay na bagay sayo.

Bret: Naku! Siguradong lalong mapapa-in love si Patrick sayo nyan!

Fretzie: Ngee! Di naman sila bagay ni Patrick noh! Iba nalang.

Devon: Kayo talaga, puro kayo biro. Okay lang ba talaga?

                Sabay-sabay na tumango ang mga kaibigan niya.

****************************************

                Tumunog ang phone ni James at agad sinagot ang tumatawag.

PHONE CONVO

James: Dude!

Sam: Dude, nagpunta ka ba kanina sa puntd ni Ivan?

James: Yeah, mga 9am ang umalis ako mga 9:45.

Sam: What?! 10am kami pumunta dun eh. Nagkasalubong sana tayo!

James: Talaga? Buti nalang hindi.

Sam: Kelan mo ba balak magpakita samin?

James: Bukas sa reunion.

Sam: Magsuot ka sana ng something blue, para terno kayo ni Tots. (tumawa)

James: Talaga? She will wear blue? It’s her fave color. Formal buh?

Sam: Nope, semi-formal lang.

James:Okay, maghahanap ako ng blue suit dito.

Sam: O sige, yun lang, gotta go. Parating na ang tatlong girls.

James: Magkasama pa rin kayo?

Sam: Oo, bumili sila kanina ng maisusuot para bukas. Alam mo naman, tagabitbit kami ni Bret. (tumawa ulit)

James: Oo nga, hilig pa naman mag-shopping si Yen, nasanay ka na siguro. (tumawa)

Sam: naku, sanay na sanay na. Sige na dude, bye for now.

James: Ok, salamat.

END OF PHONE CONVO

****************************************